Pamiętacie Ultimę GTR, którą od czasu do czasu pojawia się Jerzy Dziewulski na imprezach motoryzacyjnych? To, co widzicie na zdjęciu powyżej jest bardzo podobne – ekstremalnie niskie, szerokie nadwozie o długości ledwo 4 metrów, z wyraźnie zarysowaną kopułą kabiny, która mieści kierowcę i pasażera. Tył charakteryzuje się pionowymi bocznymi burtami przywodzącymi na myśl wielkie amerykańskie krążowniki z lat 50-60, zaś na szczycie połączył je płat podwójnego spoilera. Jeśli miałbym narysować karykaturę tego wozu, wyglądałby jak pojazd Jetsonów.
W środku jest hmm… bardzo przytulnie, bo ciasnota to zbyt obszerne słowo. Przyrządy na desce rozdzielczej zajmują całą szerokość kokpitu, ale to nie jest problem, by wcisnąć ostatni guzik najdalej od kierowcy, bo rośli kierowcy bez problemu byliby w stanie jechać z zimnym łokciem. Po obu stronach.
Jednak to nie wnętrze jest najważniejszym elementem auta, a silnik, który ma pojemność 2 litrów i ogromne turbo. Jak wielkie? Na tyle, by osiągnąć blisko 520 KM! To prawie 260 KM wyciśniętych z jednego litra pojemności! Moment obrotowy też ma bardzo pokaźny, bo wynosi aż blisko 540 Nm. Przy masie blisko 800 kg samochód jest wręcz niewyobrażalnie szybki. Pierwsza „setka” pęka tu po 2,7 sekundy – to tyle, ile jest w stanie wycisnąć z siebie Nissan GT-R, zaś prędkość maksymalna to 341 km/h. Można chwalić się już, że Leblanc jest szybszy od Ferrari F12 o cały 1 km/h!
Mając tyle mocy trzeba uważać z wciskaniem gazu – auto ma napęd wyłącznie na tylne koła i czuć tu wyraźnie, że tak brakuje mu różnego rodzaju systemów wspomagających jak Grecji pieniędzy. Oszczędności najbardziej rzucają się w oczy przy cenie, która wynosiła 530 tysięcy dolarów. W 1999 roku. Pomyśleć, że 15 letnie auto potrafi być tak szalone.
Marcin Koński
fot. bbs.mychat.to, imagejuicy.com, ru.autowp.ru
prawdziwy potwor