Choć teoretycznie nowy (przynajmniej w Europie) Outlander to przedstawiciel gatunku samochodów, który najchętniej w ogóle nie zjeżdżałyby z asfaltu, okazało się, że duży SUV od Mitsubishi jest nadzwyczaj zdolnym autem w terenie. A jeśli dołożymy do tego komfort jazdy po asfalcie, to wydaje się, że mamy do czynienia z autem doskonałym. Gdzie wady? No cóż, kilka jest.
Napisałem z przekąsem, że Mitsubishi Outlander jest nowy tylko w Europie, bo rzeczywiście, na świecie ten model jest oferowany już od mniej więcej czterech lat. Dlaczego Japończycy tak długo zwlekali z wprowadzeniem go do oferty w Europie?
Cóż, to żadna tajemnica – marka spod znaku trzech diamentów nie radzi sobie najlepiej na Starym Kontynencie i jeszcze niedawno nie było jasne, czy przypadkiem w ogóle nie wycofa się z Europy. Japończycy jednak finalnie starają się na naszym rynku dalej rozpychać. I dlatego wprowadzili do sprzedaży Outlandera. Co warto o nim wiedzieć?
Po pierwsze: gdzieś już to widziałeś, ale tylko trochę
A przynajmniej widziałeś, jeśli kiedykolwiek jeździłeś Nissanem X-Trail obecnej generacji. Ale nie, to nie jest kopia jeden do jednego, tak jak Japończycy robią w przypadku mniejszych aut w swojej gamie, które podbierają od Renault. Tutaj o ile rzeczywiście bazą jest samochód Nissana, bo z X-Traila została wzięta płyta podłogowa, a do tego wnętrze zostało w dużej mierze skopiowane z tego auta, o tyle zmiany są gruntowne i Mitsubishi zdecydowanie nadało temu samochodowi swój własny charakter.
Sama płyta podłogowa została przebudowana, a Japończycy postarali się, aby jak najlepiej nadawała się do tego auta, które czuje się równie dobrze zarówno na asfalcie, jak i w terenie. Ale o tym za chwilę.
Wspomniałem też o przeszczepionym wnętrzu. Bo rzeczywiście – układ kokpitu, ekrany czy ich grafika to w zasadzie kalka z rozwiązań Nissana. Charakterystycznie dla japońskich aut irytujące mogą być tez krótkie siedziska, ale… tutaj właściwie podobieństwa do X-Traila się kończą.
Mitsubishi Outlander to naprawdę odważny projekt
I optycznie, i technicznie. Zacznijmy może od wyglądu tego auta. Tu jest rzeczywiście inaczej niż w przypadku współpracy z Renault, gdzie Japończycy dosłownie tylko podmieniają znaczek na masce i idą grać w CS’a.
Styliści Mitsubishi zaprojektowali ten samochód od podstaw i… na pewno jest to typowo azjatycki projekt, choć może się podobać. Przód jest pełen chromu i to jest zdecydowanie maniera z Dalekiego Wschodu. Poza grillem imponują też monstrualne światła mijania i drogowe. Światła do jazdy dziennej dla odmiany są dość wąskie i są oddzielone od głównych reflektorów.
Ogólnie – nie powiem, że jest to piękne auto, ale na pewno zwraca uwagę. Z boku rzuca się w oczy wysoko poprowadzona linia okien, która w połączeniu z ogólnym masywnym charakterem auta sprawia, że Outlander wygląda na większy niż jest. Choć tak naprawdę to nie jest aż tak duże auto, bo ma 4720 mm długości, 1862 mm szerokości i 1750 mm wysokości. Za to rozstaw osi wynoszący 2704 mm jest gwarancją przestronnego wnętrza i… tak rzeczywiście jest.
Nudno robi się za to z tyłu. Tylny pas jest maksymalnie generyczny, jakby projektantom zabrakło pomysłu na niego.
A dlaczego ten projekt jest odważny technicznie?
Bo znowu – to nie jest kopia Nissana X-Trail, inżynierowie Mitsubishi wsadzili tutaj własny silnik, i w ogóle cały układ napędowy jest autorstwa Mitsubishi.
Tak więc sercem tego samochodu jest spalinowy, wolnossący silnik o pojemności 2,4 litra (wiwat akcyza) o mocy 136 KM i momencie obrotowym 204 Nm. Do tego dochodzą jeszcze dwa silniki elektryczne. Ten na przedniej osi ma 85 kW, a ten na tylnej 100 kW. Razem ten zestaw oferuje 306 koni mechanicznych i 450 niutonometrów.
Całość jest połączona z napędem na obie osie (S-AWC, autorski system Mitsubishi), a system dopełnia jednobiegowa przekładnia o stałym przełożeniu. Została ona oczywiście dopracowana pod potrzeby tego auta, niemniej jednak wrażenia akustyczne przy przyspieszaniu są dość… zaskakujące.
Trudno to właściwie opisać, ale są to dźwięki chyba nawet bardziej irytujące niż w przypadku hybryd Toyoty i to takich sprzed kilku ładnych lat, czyli poprzednich generacji. Trzeba jednak przyznać, że to działa. Przyspieszenie do 100 km/h wynosi 7,9 sekundy, co w przypadku auta ważącego ponad dwie tony i wyglądającego generalnie jak pokryta chromem cegła na kołach nie jest złym wynikiem. Ten wynik jest osiągalny jednak pod dwoma warunkami. Pierwszy – w baterii jest prąd, bo inaczej osiągi Outlandera są odczuwalnie gorsze. Drugi – nie odpuścisz z powodu już wspomnianych odgłosów z układu napędowego.
Warto jeszcze zauważyć, że Outlander może jechać jako hybryda szeregowa, równoległa i szeregowo-równoległa. Oznacza to, że silnik Outlandera może przenosić moc bezpośrednio na koła, ale może również służyć jako źródło mocy dla silników elektrycznych. I wtedy Outlander jeździ „jakby” jak elektryk. Zresztą ma odpowiedni guzik do hamowania silnikiem elektrycznym, jak w Nissanach.
Ale to wszystko blednie przy najważniejszej cesze Outlandera.
Ten samochód jeździ po wszystkim
Serio, aż się zdziwiłem. Generalnie – Outlander może i ma dość bojowy rodowód, ale to jednak Outlander, a nie Pajero. Ot, duży SUV, ale testowany egzemplarz stoi przecież na zwykłych oponach, w tym wypadku zimowych. Do tego prześwit tutaj wcale nie jest powalający, bo ma około 20 centymetrów. Trudno uznać to za zapowiedź jakichś wybitnie terenowych zdolności, prawda? Spieszę więc z informacją, że byłem w wielkim błędzie.
Generalnie Outlanderem udałem się w okolice żwirowni, w którą zapuszczam się zazwyczaj tylko zawodnikami z terenowej pierwszej ligi. Jeep Wrangler, Suzuki Jimmy, tego typu klimaty. Cel był prosty – chciałem po prostu zrobić ładne zdjęcia do testu. Ale w pobliżu morza piachu, a nie w nim.
Jakież było moje zdziwienie, kiedy Outlander tak dobrze radził sobie w dość grząskim, dojazdowym terenie, że zdecydowałem się pójść na całość – i wjechałem w sam środek żwirowni Proszę państwa, Outlander na tych cywilnych oponach jeździ po kopnym piachu, w tym także pod górę, właściwie… bez zająknięcia. Trudno to w ogóle wyjaśnić, bo nie spodziewasz się tego po tym aucie. Po prostu.
I to wszystko dzieje się nawet bez włączania silnika spalinowego, co mnie już totalnie zaskoczyło. Przejażdżka w takich warunkach była dla tego auta tak banalna, że silnik spalinowy odpalił mi się na chwilę tylko dwa razy, kiedy jedno z kół łapało delikatny poślizg. I tyle. Po chwili silnik znowu gasł. Napęd S-AWC działa po prostu doskonale.
Oczywiście kiedy nie możemy mówić o dobrych oponach, to wiemy już, że za te czary odpowiada elektronika. I rzeczywiście, system ma kilka trybów jazdy, w tym na piach czy błoto, niemniej jednak obie osie w terenie są tu napędzane tak sprawnie, że kilku osobom w centrali Mitsubishi należy się uścisk prezesa.
Na asfalcie też jest przyjemnie, ale kosztownie i… irytująco
Outlander radzi sobie nie tylko na bezdrożach. Otóż mamy do czynienia z autem niezwykle wygodnym na drogach publicznych. Komfort resorowania jest tu na wysokim poziomie, ale trzeba też uczciwie zaznaczyć, że samochód radzi sobie nawet przy wyższych prędkościach – na przykład na autostradzie. Układ kierowniczy jest zaskakująco precyzyjny, można wręcz powiedzieć, że jest przyjemny. A spodziewałbym się jednak bardziej mydlanej jazdy.
Wnętrze w wyższych wersjach wyposażenia jest też wypchane bajerami. Podgrzewana kierownica, podgrzewane i wentylowane fotele, masaż, czy otwierany panoramiczny dach z roletą – to rzeczy, którymi Japończycy podgryzają klasę premium. Zresztą samo wnętrze jest naprawdę dobrze wykończone. Nic nie skrzypi, wszystko sprawia bardzo solidne wrażenie.
Skóra na fotelach czy na kokpicie jest naprawdę wysokiej jakości. Drażni tylko, że poza materiałami drogimi i naprawdę jakościowymi w Mitsubishi nie szczędzili także… najbardziej ordynarnych plastików. I generalnie jest to dość dziwny miks. Na przykład tylne drzwi – są obite w połowie tą świetną skórą, co wcale nie jest oczywiste w drugim rzędzie, ale jednocześnie jest to zderzone z najbardziej twardym tworzywem, jakie mogę sobie wyobrazić. I tak jest w całym aucie.
Chociaż mimo wszystko z tym da się funkcjonować. W podróży tak naprawdę przeszkadza właściwie tylko szum powietrza – ten przy prędkości autostradowej jest już dość zauważalny, Outlander mógł być jednak lepiej wyciszonym autem.
Niestety, jazda tym autem jest też mimo wszystko dość kosztowna. Z racji na wymiary auta wiadome jest przecież, że poza – jak się okazało – offroadem żywiołem tego samochodu jest jazda w trasie.
I wyniki spalania są raczej rozczarowujące. Przy prędkości autostradowej Outlander pożera ponad jedenaście litrów bezołowiowej na sto kilometrów i to przy naładowanej baterii. Jeśli ruszacie w drogę bez prądu, wynik będzie gorszy o nawet dwa litry. Na szczęście komputer pokładowy rozsądnie gospodaruje energią w baterii i wystarczy ona na kilkaset kilometrów, ale to marne pocieszenie.
Na drodze ekspresowej te wyniki będą niższe o mniej więcej półtora-dwa litry. A w mieście? I tu niespodzianka. Oczywiście to PHEV, więc generalnie nie warto nim jeździć z rozładowaną baterią po terenie zabudowanym, ale nawet przy pustej baterii samochód na tyle często jest w stanie korzystać z ledwo podładowanej baterii, że spalanie wynosi około dziesięciu litrów.
Ale i tak – jak masz jeździć bez prądu po mieście, to nie kupuj tego auta. Chociaż z drugiej strony Mitsubishi nie oferuje innej wersji silnikowej… w każdym razie bateria w tym aucie ma 22,7 kWh pojemności, a Japończycy obiecują 80-100 km zasięgu na jednym ładowaniu. Z moich doświadczeń wynika, że zimą ta wyższa wartość jest nieosiągalna, natomiast wyniki nie są złe. W mieście wykręciłem w warunkach późnojesiennych zużycie 27 kWh. Matematykę zostawiam Wam.
Z kolei przy spokojnej jeździe po drogach krajowych Outlander domagał się 25,5 kWh na sto kilometrów. Czyli nawet odrobinę lepiej.
Wspomniałem też, że jazda Outlanderem bywa irytująca. Przy czym to może być nawet pewien eufemizm, bo nie chcę przeklinać. Otóż SUV Mitsubishi jest autem z chyba najbardziej nachalnymi systemami bezpieczeństwa, jakim jeździłem. Generalnie, jak to w przypadku aut z Dalekiego Wschodu, pracy systemów towarzyszy istna kakofonia dźwięków. Alerty, plimkania, ten samochód non stop z jakiegoś powodu drze się na kierowcę. A to inne auto w martwym polu, a to delikatne przekroczenie dopuszczalnej prędkości, a to cokolwiek.
Absolutną katastrofą jest jednak praca systemu monitorującego skupienie kierowcy na drodze. Wiecie, to ta kamerka zamontowana na kierownicy za czarnym plastikiem, która obserwuje nie drogę, tylko kierującego. System już obowiązkowy w Europie. I o ile uważam, że to przydatny gadżet, o tyle nie spotkałem się jeszcze z tak nachalną pracą tego systemu.
W Outlanderze dosłownie nie da się odwrócić głowy na sekundę – nawet żeby spojrzeć na nawigację. Od razu system zaczyna krzyczeć. Jest tak czuły, że potrafił reagować nawet kiedy spuściłem wzrok z drogi, żeby spojrzeć na… zegary.
Generalnie żeby żyć z tym autem w spokoju, trzeba to wszystko powyłączać. Problem w tym, że trzeba to robić przy każdym uruchomieniu auta. Drugi problem jest taki, że te systemy odpowiadają przecież za twoje bezpieczeństwo, więc tak jakby… nie chodzi o to, żeby je wyłączać.
Ogółem Outlander potrafi dużo, ale jest drogi
Z tego wszystkiego wyłania się obraz auta, które niewątpliwie jest dobre, wręcz bardzo dobre, ale niesamowicie irytujące, a przy tym drogie. Trzeba docenić właściwości jezdne tego samochodu. Komfort jazdy po asfalcie połączony z prawdziwymi terenowymi możliwościami – takich aut w Europie nie ma już zbyt wielu. Za to naprawdę należą się słowa uznania, nawet jeśli Outlander co chwilę próbuje doprowadzić kierowcę do szału.
Momentami widać też, że Japończycy chcieliby, żeby ich auto było postrzegane jako konkurencja dla aut z segmentu premium. I na pewno widać to po cenie tego samochodu. Konfigurator startuje bowiem od 232 890 zł. Co prawda w cenie są już kamery 360 stopni czy dwustrefowa klimatyzacja, ale najdroższa wersja – Instyle Plus – to już co najmniej 276 890 zł. I tylko w tej opcji możesz mieć np. masaż w pierwszym rzędzie.
Na dodatek to nie jest full opcja. Dalej da się dołożyć do tego auta sporo rzeczy, głównie stylistycznych, ale jednak – i w takim wypadku cena tego auta niebezpiecznie zbliża się do trzystu tysięcy.
Uważam, że to sporo jak za Mitsubishi. Niezależnie od tego, jak dobre auto to jest. I zwłaszcza jak czasami irytujące i nierówne w wykończeniu.
Piotr Rodzik
Zdjęcia Mitsubishi Outlander:
Dane techniczne Mitsubishi Outlander:
Silnik: R4, benzynowy wolnossący + dwa silniki elektryczne
Pojemność: 2360 cm³
Moc: 306 KM (systemowa)
Maksymalny moment obrotowy: 405 Nm
Skrzynia biegów: jednobiegowa o stałym przełożeniu
Napęd: 4×4 S-AWC
0-100 km/h: 7,9 s
V-max: 170 km/h
Zbiornik paliwa: 53 l
Pojemność baterii: 22,7 kWh
