BYD wbrew obiegowej opinii twierdzi, że rozładowane samochody typu plug-in, mogą zużywać mało paliwa. Dlatego też zostałem zaproszony na odbycie dwugodzinnego testu ulicami Warszawy, by skonfrontować tezę z rzeczywistością. Jak się domyślasz, osiągnięte rezultaty były naprawdę ciekawe.
Może się wydawać, że samochody hybrydowe typu plug-in, są doskonałym kompromisem między autami elektrycznymi, a spalinowymi. Pierwszy z nich jest tam, gdzie ma to najwięcej sensu, czyli w mieście. Drugiego zaś nie ogranicza stosunkowo niski zasięg oraz długi czas ładowania. To sprawia, że hybrydy typu plug-in stały się całkiem popularnym napędem, ale jak się okazuje, ich użyteczność zależy w głównej mierze od możliwości ładowania takiego pojazdu. Jeśli jedynym miejscem uzupełniania prądu jest publiczna stacja ładowania, koszty mogą okazać się nieopłacalne.
Innym problemem jest wysokie zużycie paliwa, kiedy bateria trakcyjna jest rozładowana, czego przyczyną jest w głównej mierze masa własna samochodu. BYD próbuje walczyć z tą opinią, dlatego zostałem zaproszony wraz z grupą kilkunastu, bardziej utalentowanych dziennikarzy na krótki test ulicami Warszawy. Do wyboru była nowość, czyli Dolphin G DM-i oraz miejski crossover o dwóch sercach, czyli Atto 2 DM-i. Wrodzona zachłanność kazała mi wybrać oba auta, a żeby nie tracić dwóch dni w pracy, postanowiłem umówić się na objazd miasta w godzinach popołudniowych. W końcu mamy środek wakacji. Co mogłoby pójść nie tak?
Pomarańczowy jak Lamborghini, oszczędny jak BYD?
Właśnie. Choć mam na myśli przełom lipca i sierpnia, to owa pora nie pozwoliła mi uniknąć popołudniowych korków, spotęgowanych wszechobecnymi robotami drogowymi. Nie dość, że ten element skutecznie wykluczył mnie z rozgrywek o podium, to na domiar złego, w tym czasie stolica smażyła się w upałach z przedziału 30-40 stopni Celsjusza. Rezygnacja z klimatyzacji oraz innych udogodnień nie wchodziła w grę. Mogłem pocieszyć się jedynie tym, że nikt nie sprawdził samochodów w tak niekorzystnych warunkach testowych, a pierwszy na tapet wjeżdża Dolphin G DM-i.
Mechaniczna pomarańcza od BYD jest pierwszą na rynku hybrydą typu plug-in, jeśli chodzi o segment Toyoty Yaris, Hyundai-a i20, czy Renault Clio. Samochód jest wyposażony w baterię trakcyjną o pojemności 18,3 kWh (bazowy model ma baterię mniejszą mniej więcej o połowę), po jednym silniku elektrycznym oraz spalinowym, a także bezstopniową skrzynię E-CVT. Moc systemowa, to robiące wrażenie 212 KM (bazowy wariant ma ich 175). Co ciekawe, bez względu na wersję wyposażenia, sprint do 100 km/h trwa nieco ponad 8 sekund, a ogranicznik szybkości? Owszem jest. Jego obecność producent deklaruje przy 180 km/h. Na potrzeby wydarzenia poinformuję też o apetycie na paliwo, które wynosi jakieś 1,4 l/100 km. Chyba, że samochód ma pustą baterię. Wtedy zużycie paliwa sięga 4,5 l/100 km. Całkiem nieźle.
Zdjęcia BYD Dolphin G:
Tutaj łatwiej powiedzieć, czego nie ma
Równie dobre pierwsze wrażenie wywarło na mnie samo auto. Przed oczami stoi całkiem zgrabny hatchback o dość zawadiackim spojrzeniu i lakierze o nazwie „pomarańcz zachodzącego słońca”. Dobrze wyglądające nadwozie, skrywa naprawdę solidnie spasowane materiały oraz bardzo obszerne wnętrze, które wyposażono w m. in. całkiem wygodne siedzenia, panoramiczny dach, automatyczną klimatyzację, wyświetlacz head-up, wydajną klimatyzację czy niezłe nagłośnienie. Pewnie zastanawiacie się, jak to musi jeździć? W warunkach miejskich? Bardzo europejsko.
Zanim powiem coś więcej, musicie wziąć pod uwagę fakt, iż moja styczność z samochodem trwała jakieś 2,5 godziny, podczas których objechałem Warszawę na odcinku 50 kilometrów. Z racji wspomnianego wyzwania, do trasy podszedłem na tyle ekonomicznie, jak potrafiłem, co oznacza praktycznie brak emocji, dynamicznego pokonywania zakrętów, nie wspominając o żywiołowym przyspieszaniu. Ten rodzaj jazdy, wyzwala we mnie Marcina, który raduje się z coraz niższego zużycia paliwa. Taką czarną owcę, którą zdążyło się zaakceptować w rodzinie.
A więc, o co chodzi z europejskim prowadzeniem Dolphina? Reakcja na skręt kierownicą jest natychmiastowa, zawieszenie jest zaskakująco sztywne, jak na samochód z Chin. I warto zaznaczyć, że wcale nie mówię o tym, że jest tu twardo. Po prostu czuć, że zawieszeniu poświęcono trochę więcej uwagi, niż w statystycznym aucie zza Wielkiego Muru. Dolphin nie łamie kręgosłupa na nierównościach, ale też nie sprawia, że za kierownicą dostajesz choroby morskiej. Czy to oznacza, że małe BYD jest najlepszym chińskim samochodem, jakim kiedykolwiek jeździłem? Na pewno jest w czołówce, co nie znaczy, że nie brak mu wad.
Wady też się jakieś znalazły
Po pierwsze, układ hamulcowy. Ten bardzo mocno przypomina to, co spotykało się w hybrydach sprzed dekady. Zwłaszcza w Toyotach, czyli tzw. balon pod pedałem. Naciśnięcie na manipulator hamowania, początkowo nie wywołuje żadnej reakcji i albo zdążysz mocniej go docisnąć, albo samochód zatrzyma się automatycznie przed przeszkodą, irytując ostrzeżeniem na desce rozdzielczej. Inną kwestią, jest tapicerka. Owszem, jest ładna i cieszy oko, jednak wcale nie jestem zdania, by skóra miała być obowiązkowym elementem podnoszącym prestiż. Zwłaszcza, kiedy nie ma nic wspólnego z krowami.
Jakość niektórych plastików, też powinna być przynajmniej odpowiednia do aspiracji marki. Tymczasem kokpit pokryła niemalże ogromnych rozmiarów deska do krojenia (jeśli ktoś jeszcze takich używa), a wewnętrzne klamki tylko wyglądają, jakby były z aluminium. Pozycja za kierownicą mogłaby być trochę niższa. Zwłaszcza, że przy moim wzroście (187 cm), połowa ekranu head-up jest zasłonięta. Nie byłbym sobą, gdybym nie wspomniał coś o konieczności wyłączenia niechcianych asystentów jazdy. Wiecie, że aby dezaktywować część zbędnych „pomagierów”, musisz zatrzymać samochód i ustawić skrzynię w pozycji „P”? Aż idzie z tym oszaleć! Na szczęście, BYD pomyślało o personalizowaniu asystentów jazdy, więc za pomocą dwóch-trzech stuknięć w ekran, możesz odzyskać kontrolę nad samochodem. Pytanie, czy konkurencja oferuje więcej?
Zdjęcia BYD Atto 2:
Kiedy cena staje się argumentem?
Największy rywal Dolphina, czyli Toyota Yaris, „daje” mniej więcej to samo za — wbrew pozorom — podobne pieniądze. Tylko spójrz. Owszem, możesz sprawić sobie Yarisa za co najmniej 102 tysiące złotych, czyli znacznie mniej niż każe sobie płacić BYD za Delfina. Żeby jednak Toyota miała to, co ma w standardzie jego chiński rywal, musisz doinwestować do wersji Exclusive, co wymaga wyłożenia 122 900 złotych. Podobnie wyposażony Dolphin, który jest hybrydą plug-in, kosztuje 120 800 złotych. Jeśli jednak zdecydujesz się na któryś z bardziej wypasionych wersji wyposażeniowych, otrzymasz dodatkowo większą baterię trakcyjną, która pozwoli pokonać na prądzie ponad 100 kilometrów.
Dokładnie, jak w prezentowanym aucie w wersji Comfort. Samochód ma dodatkowo wyświetlacz przezierny, tapicerkę z wegan, okno dachowe, system kamer 360o, czy elektrycznie regulowane siedzenia. W tej odmianie, możesz też wybrać jeden z pośród dwóch kolorów wnętrza (bezpłatnie). Ponadto, znajdziesz też rewelacyjny, pomarańczowy lakier. Czy w takim razie mamy do czynienia z najlepszą hybrydą plug-in w segmencie B? Zdecydowanie tak! W dodatku, Dolphin będzie też wyraźnie szybszy od hybrydowej Toyoty.
No dobra, ale co z wyzwaniem?
Nie wspomniałem jeszcze o całym wyzwaniu BYD. Mój wynik, jaki osiągnąłem za kierownicą hybrydowego Delfina, to 4,4 l/100 km i był to najgorszy rezultat wśród zaproszonych uczestników. Najlepszy osiągnął 2,6 litra na 100 km, ale w przeciwieństwie do mnie, użył trybu Eco. Zapewne tutaj zakończyłbym materiał, gdyby nie fakt, że przejechałem się też drugim z samochodów, czyli Atto 2 DM-i. Auto okazało się być zaskakująco podobne w odbiorze do Dolphina nie tylko pod względem napędu. Zawieszenie pracowało właściwie tak samo. Identyczne były też multimedia, wyposażenie itp, choć to mnie już nie zdziwiło. Czy znalazły się jakieś inne niespodzianki?
Owszem. Środkowe lusterko, drżące na nierównościach niczym osika. Bardziej, niż w Dolphinie podoba mi się za to pozycja za kierownicą, jak i samo koło sterowe Atto. Ogromny szacunek do bardzo wydajnego układu klimatyzacji, który poradził sobie z chłodzeniem wnętrza nawet w trakcie korków, przy 38-stopniowym upale. Fakt, samochód wymagał wtedy sporego apetytu na paliwo (nawet 9,2 l/100 km. Wynik końcowy, to 6,2 l/100 km), jednak nie pozwolił na to, by upał zamienił mnie w duszoną karkówkę. Hybrydowe Atto 2, które właściwie jest odpowiednikiem Dolphina w wersji SUV, kosztuje minimum 120 740 złotych. Samochód ze zdjęć, to bogatsza wersja Boost, wymagająca zapłaty 134 285 złotych. Z dodatkowych opcji, znalazł się jeszcze lakier „Szarość czasu” za 3 400 zł ekstra, co daje nam finalnie 137 685 złotych.
Wracając do konkursu, to i tym razem utrzymałem swoją fantastyczną formę. Podobnie jak kolega, który dotarł do mety ze spalaniem wynoszącym 2,8 l/100 km. A teraz pytanie do ciebie. Jesteś team Atto, czy Dolphin?
Marcin Koński
